Siatkówka nad życie! : 04/14/13

Rozdział 2

Wstałam około godziny 10 zjadłam śniadanie, wzięłam długą relaksacyjną kąpiel i zaczęłam się szykować na mecz. Na hali miałam być około godziny 16 więc miałam jeszcze dużo czasu. Korzystając z chwili wolnego sprawdziłam pocztę. Połowa z wiadomości to reklamy lub powiadomienia z facebooka. Zaciekawiła mnie jedna wiadomość od nie jakiego Aleksandra Trojanowicza.
Droga Pani Diano !
Na wstępie chciałbym Panią gorąco pozdrowić. Piszę do Pani tego e-maila w sprawie spotkania na dzisiejszym meczu. Od dłuższego czasu obserwujemy Pani grę w Budowlanych Łódź. Jest Pani zawodniczką której brakuje nam w drużynie. Niniejszym informuje Panią iż z przyjemnością będzie dla nas zobaczenie Pani w barwach naszego klubu.
Życzę udanego meczu .
Pozdrawiam, prezes Banku BPS Muszynianki Fakro Muszyny
Aleksander Trojanowicz
Trochę zdziwiła mnie ta wiadomość, ale postanowiłam o tym nie myśleć (co w moim przypadku nie jest trudne). Szybko sprawdziłam jeszcze facebook'a, ale nic ciekawego nie znalazłam, już chciałam wychodzić, kiedy napisał do mnie Maciek:

-Witam Panią ;) zamiast siedzieć na komputerze powinnaś się skupić na dzisiejszym meczu kochana koleżanko :P
-Witam Pana :D tak wiem powinnam, ale jeszcze jest czas, a poza tym to Ty nie na treningu ?
-już po :) tylko Ty tak się lenisz haha :D
-odezwała się ''wielka gwiazda'' Polskiej siatkówki ;d hahaha
-przesadziłaś Ty okropna kobieto haha
-ejej Ty Muzaj powiedz mi gdzie mnie dzisiaj zabieracie ;p
-chciałabyś, dowiesz się po WYGRANYM meczu;) a własnie jak Ty to robisz, że tak się lenisz, a co chwile MVP hmm ?
-hahah talent wrodzony :P
-taak i co jeszcze ?
-czasem też się przydaje urok osobisty, którego Tobie brak :d haahaha
-aa czy Ty młoda nie powinnaś się już na hale zbierać ?
-ojej faktycznie, nie wiedziałam, że tak późno. Do zobaczenia ;*
-samych As'ow Pani Diano haha
-dorwę Cię !
-już się boje :D
-zacznij :P

Po rozmowie z Maćkiem o dziwo miałam dobry humor. Kto by pomyślał, że tak będzie. Jeszcze rok temu ze sobą nie rozmawialiśmy, a wszystko dlatego, że próbowaliśmy być para. Jak widać tylko przyjaźń po miedzy nami jest możliwa.
Spakowałam torbe i wyruszyłam w drogę. Na hali byłam później niż przypuszczałam przez korki na drodze (gdybym była mądra pomyślałabym, że inni tez jadą na mecz lub wyjeżdżają w piękne niedzielne popołudnie). Byłam jedną z pierwszych w szatni. Pogadałam chwile z Martą o dzisiejszym meczu i poszłam pod prysznic. Wychodząc zauważyłam, że są już wszyscy chodź spotkanie miało odbyć się dopiero o 18. Wszyscy w szatni mieli dobre humory, żartowałyśmy, śmiałyśmy się, ale też rozmawiałyśmy o tym jak musimy zagrać. Trener dał nam jeszcze 5 min. Postanowiłam, że już teraz wygłoszę swoją ''mowę''.
-Dziewczyny chodźcie na chwile. Chciałam wam powiedzieć, że jestem z was cholernie dumna. Pokazałyśmy wszystkim, że Łódzka drużyna jest mocna, daje rade, i nie poddaje się bez walki. I tak też będzie dzisiaj ! Nie poddamy się bez walki ! Co ma być to będzie, albo dziś będzie ostatni mecz sezonu albo za tydzień, dlatego też grajmy dla siebie i nie patrzmy na innych, nie patrzmy na wynik. Nie ma na nas żadnej presji, zachowujmy się tak jakbyśmy na boisku były tylko my i nikt więcej, grajmy serduchami ! Dziewczyny damy rade, wierzcie w to tak jak ja was wierze! - zakończyłam swój monolog
-Zakończmy ten sezon dziś ! - krzyknęły chórem
Trener zawołał nas na halę, która po woli wypełniała się naszymi kibicami. Na płycie boiska rozgrzewały się już nasze dzisiejsze rywalki. Na trybunach zobaczyłam caałą drużynę Skry wraz z trenerem Nawrockim i prezesem Konradem Piechockim. Znałam tam wszystkich i wszyscy znali mnie w końcu często przyjeżdżałam na mecze czy treningi chłopaków. Oni gdy mnie tylko zobaczyli zaczęli machać, skakać, a nawet przesyłać buziaki. Kochałam te ich zawsze uśmiechnięte mordki. Ja zawsze wspierałam ich, a oni mnie i tak to działała, zawsze razem ;)

Rozdział 1

Mamy tie-break. Przy zmianie stron przegrywamy 8:3. Jako kapitan w wolnej chwili motywuje dziewczyny żeby zaczęły walczyć i nie poddawały się. Krystle Esdelle posyła piłkę w aut. Idę na zagrywkę. Stoję za dziewiątym metrem boiska, podrzucam, uderzam, piłką ląduje w sam narożnik boiska. Kolejne zagrywki, przeciwniczki z problemami, remis. Czas dla Malczewskiego, na którym i my się motywujemy do dalszej walki. Gramy punkt za punkt, remis 13:13, ale nasza zagrywka. Po serwisie Sylwi piłka zatrzymała się na taśmie, ale dzisiaj siatkarskie szczęście nam sprzyja, piłka przeszła na druga stronę, AS ! Cała hala krzyczy OSTATNI, OSTATNI! Na zagrywkę znowu idzie Pycia, przeciwniczki przyjmują, ale nieporozumienie w ich drużynie sprawiło, że muszą oddać nam piłkę za darmo. Olka bez problemu wystawia do Martyny, ona do mnie i kończę atakiem z drugiej linii. Koniec meczu ! Wszyscy się cieszą. Wygrałyśmy 3:2 z AZS Białystok na własnej hali.

- MVP dzisiejszego spotkania zostaje ... Diana Wróblewska - słyszę z głos komentatora, nie mogę w to uwierzyć, dziewczyny wypychają mnie na środek boiska. Chwila dla kibiców, których kocham nade wszystko, taki siódmy zawodnik na boisku, który zawsze mnie motywuje w dalszej walce.

-Przepraszam Pani Diano czy mogę prosić o wywiad ? - słyszę za sobą głos Pana Tomka Swędrowskiego

-Tak, oczywiście z przyjemnością - odpowiadam zgodnie z prawda, gdy byłam mała zawsze wyobrażałam sobie ze będę udzielać wywiadu właśnie jemu.

-Gratuluje wygranej, świetny mecz w Pani wykonaniu czy wynik sprawia ze czujecie się już pewne tego 3 miejsca?

-Dziękuje, ale gratulacje należą się całej drużynie, dziś byłyśmy jednością i to sprawiło, że wygrałyśmy. Z pewnością pragniemy tego trzeciego miejsca, ale jutro będzie nowy dzień, nowy mecz i wszystko się może zdarzyć. Dziewczyny z Białegostoku zapewne nie poddadzą się bez walki.

-Jeśli jutro wygra Białystok co wtedy ?

-Wtedy będzie remis 2:2 pojedziemy do Białegostoku walczyć o trzecie miejsce - powiedziałam

-Po raz drugi w meczach z AZS-em dostaje Pani statuetkę MVP, nie zastanawiała się Pani nad zmianą klubu? - podchwytliwe pytanie Swędrowskiego, ale widziałam, że prędzej czy później ono padnie.

-Na razie myślę o jutrzejszym meczu i o tym żeby zagrać jak najlepiej, a potem tylko o spaniu (śmiech)

-Diano, dziękuje za wywiad, jeszcze raz gratuluje i życzę powodzenia na jutrzejszy mecz - powiedział Swędrowski

-Dziękuje - ściskam jego dłoń i odchodzę. Nagle ktoś zakrywa mi oczy po tych wielkich łapach poznaje ze to Kłos.

-Gratuluje - ściska mnie, a potem caaałą SKRA się na nas rzuciła (dosłownie)

- A co wy tu robicie ? - pytam zaskoczona

-Jak to co przyszliśmy tu żeby Ci pogratulować - powiedział Mariusz - zachowuje się jak blondynka - dodaje po cichu śmiejąc się

-Słyszałam to ...- robię FOCH 4EVER NA 5 MIN

-Na mnie się obrażasz tak ? - pyta

-Tak - odpowiadam próbując robić poważna minę, nagle cała drużyna zaczęła mnie łaskotać - Dobra, dobra ale przestańcie - mówię cały czas się śmiejąc

- Tylko pod warunkiem, że się gdzieś z nami dziś wybierzesz - powiedział Winiar poruszając przy tym tak śmiesznie brwiami, że aż wszyscy wybuchli śmiechem

- Bardzo chętnie, ale ja jutro mam mecz o 3 miejsce więc nie da rady Panowie innym razem - powiedziałam, a wtedy każdy z nich zrobił smutną minkę, to był taki uroczy widok, że aż nie miałam serca im odmówić - No dobra jutro się spotkamy - dodałam, a oni zaczęli się cieszyć jak małe dzieci

-No więc po jutrzejszym meczu Cię porywamy - dodał Aleks ( tak już po Polsku )

- Po jutrzejszym WYGRANYM meczu - poprawił go Karol

- Ty to już siedź cicho, bo zapeszysz - powiedział do Kłosa uderzając go w ramie - Panowie ja już pójdę, bo chyba tylko ja nie jestem jeszcze przebrana - uśmiechnęłam się i pożegnałam z każdym siatkarzem

- Do jutra- usłyszałam za sobą, pomachałam im jeszcze i weszłam do szatni. Tak jak myślałam była pusta. Wzięłam prysznic, przebrałam się w czarne spodnie i bluzę ,wsiadłam do auta i pojechałam do swojego mieszkania oddalonego od hali o 8 kilometrów. Weszłam do mieszkania zrobiłam sobie kolacje, długa kąpiel i postanowiłam zadzwonić do Martyny, bo akurat była dostępna na Skypie

-Siema lamusie - przywitałam ją z uśmiechem

-Witam dzisiejsza MVP - przywitała mnie i zaczęła się śmieć

- Z czego się śmiejesz ? - zapytałam zdziwiona

-No z Ciebie, a z czego ? - znowu zaczęła się śmiać i dodała - jak takie drewno może zdobyć dwa razy pod rząd tytuł najlepszej zawodniczki ? - zapytała cały czas się śmiejąc

-O Ty wredna małpo, nienawidzę Cię ! - powiedziałam udając obrażona, gdy tylko Martyna to zobaczyła zaczęła się jeszcze głośniej śmiać, a ja razem z nią. Bardzo mi jej brakowało odkąd mieszkałam w Łodzi widywałyśmy się tak często jak pozwalały nam na to grafiki, ona grała w Kieleckiej drużynie w piłkę nożna, Paweł koncertował, a ja grałam w siatkówkę, ale codziennie wieczorami gadałyśmy na Skypie lub przez telefon. Nawet nie zorientowałam się kiedy minęły te 2 godziny szybko pożegnałam się z Martyna i poszłam spać, trzeba było odpocząć przed jutrzejszym spotkaniem. Usnęłam zastanawiając się gdzie jutro chłopaki mnie zabiorą.